Έλληνες καί Αλβανοί είναι οί μόνοι αυτόχθονες λαοί της περιοχής

ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Του  Ιωάννη Θεοδωρόπουλου. Κόρινθος

       Οι  Αλβανοί είναι απόγονοι των αρχαίων Ιλλυριών,  που κατοικούσαν βορείως της Ηπείρου. Όπως οι Έλληνες έτσι και οι Αλβανοί είναι  οι μόνοι αυτόχθονες λαοί της περιοχής.  Είναι  μοναδικός θα έλεγα συγγενής λαός προς τους Έλληνες. Όλοι οι άλλοι λαοί  (Βούλγαροι, Σέρβοι, Τούρκοι, Σλάβοι,)  είναι  ξενόφερτοι.
   Το όνομά τους Ιλλυριοί, το οφείλουν στον επώνυμο ήρωα τους Ιλλυριό που ήταν γιός του Κάδμου ιδρυτού της Θήβας.  Τον  7ον αι. π.χ. οι  Έλληνες ίδρυσαν  στις  Ιλλυρικές ακτές πόλεις-εμπορικούς σταθμούς, την Επίδαμνο, την Απολλωνία κ.α.

Στη σημερινή Αλβανική γλώσσα το  80ο/ο  των λέξεων έχουν ρίζα καθαρά Ιλλυρική, και γι’ αυτό παρουσιάζουν τεράστια ομοιότητα με τις αρχαίες  Ελληνικές  λέξεις, ιδίως της πρωτοελληνικής,  (Ομηρικής). Ειδικά η Αρβανίτικη που είναι καθαρά αρχαιοπρεπής.

    Η  αθρόα μετακίνηση  Αλβανών εποίκων, κυρίως νομάδων,  προς τις περιοχές  της Ηπείρου, της  Μακεδονίας, και της Θεσσαλίας,  εικάζεται ότι άρχισε επί αυτοκρατορίας Βασιλείου  Β΄ του Βουλγαροκτόνου  (985-1025), και με αφετηρία την περιοχή μεταξύ του Αώου ποταμού και της πόλης  Άρβανο ( εξ’ ου και Αρβανίτες )  της Ν. Αλβανίας. 

    Μετά την κατάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας το  1204 από τους σταυροφόρους, δημιουργήθηκε το Δεσποτάτο της Ηπείρου με επικεφαλής την δυναστεία  των  Αγγέλων, οι οποίοι χρησιμοποίησαν για στρατό, μισθοφόρους Αλβανούς.  Μετά την διάλυση του Δεσποτάτου  οι  Αλβανοί μισθοφόροι με αρχηγούς τον Κάρολο Τόπια, τον Πέτρο  Μπούα, και τον Λιόσα, πήραν την εξουσία, περί το 1340.    Τρία  νέα κρατίδια έγινε το Δεσποτάτο. Του Τόπια, που περιλάμβανε την  Αλβανία μέχρι τα Γιάννενα,  του Λιόσα που περιλάμβανε την Άρτα, και την γύρω περιοχή, και του Πέτρου Μπούα με την Αιτωλοακαρνανία και πρωτεύουσα το Αγγελόκαστρο.

Αρβανίτες: Έλληνες ή Αλβανοί;

Οι Αρβανίτες (στην αρβανίτικη γλώσσα: arbërorë ή arbëreshë) θεωρούνται οι απόγονοι μεταναστών από το Άρβανον (περιοχή της σημερινής κεντρικής και νότιας Αλβανίας), οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της κεντρικής και νότιας Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, κυρίως μεταξύ του 13ου αιώνα και του 15ου αιώνα. Οι Αρβανίτες έπαιξαν κυρίαρχο και ουσιαστικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια της Eλληνικής Επανάστασης του 1821 όσο και στη διαμόρφωση του ελληνικού κράτους στη συνέχεια. Πρωτοαναφέρονται στο βιβλίο της Άννας Κομνηνής, «Αλεξιάδα». Το βιβλίο ασχολείται με τις ταραχές στην περιοχή του Αρβάνου που προκάλεσαν οι Νορμανδοί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081 –1118). Στην «Ιστορία» (1079 –1080 μ.Χ.), ο Βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλιάτης ήταν ο πρώτος που ανέφερε τους Αλβανούς ως έχοντες λάβει μέρος σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. και τους Αρβανίτες ως υποτελείς του Δούκα του Δυρραχίου.

Σύμφωνα με μια θεωρία η λέξη Αρβανίτης έχει κοινή προέλευση με τη λέξη «Αλβανός», με αλλαγή των

Ο Κολοκοτρώνης σε αλβανικό τραγούδι τού 1808

Αναφέρεται στο ιστορικό γεγονός της προδοσίας των Μανιατών στον Κολοκοτρώνη,όπου καί παρ'ολίγο γλίτωσε.Ο Γέρος κατάφερε να βρεί άσυλο στούς μουσουλμάνους Αρβανίτες τού Λάλα,τούς περίφημους Λαλιώτες.Το Λάλα καί ο αρχηγός των Λαλιωτών Αλή Φαρμάκης αρνήθηκαν να παραδώσουν τον Γέρο στούς Τούρκους πού το είχαν περικυκλώσει καί απαιτούσαν να το ξεπατώσουν αν δεν παραδωθεί ο Κολοκοτώνης.Μετά από σφοδρές μάχες μεταξύ Λαλιωτών καί Τούρκων οί τελευταίοι αποχώρησαν ηττημένοι.
Οί Λαλιώτες τήρησαν το έθιμο της «Μπέσας»,αφού ο Γέρος καί οί Φαρμάκηδες ήταν «Βλάμηδες» δηλ. αδέλφια από προπάππου,όπου καί το έθιμο μεταβιβάζονταν από γεννιά σε γεννιά.
Όλα γράφονται στα απομνημονεύματα τού Θ.Κολοκοτρώνη ή Τσεργκίνη-όπου καί το πραγματικό του όνομα.Όπως καί οί προσπάθειες των Κολοκοτρώνη-Φαρμάκη γιά δημιουργία ανεξάρτητου Ελληνο-Αλβανικού