Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν από την αποφράδα εκείνη ημέρα της εθνικής ήττας στα Ίμια, μιας ήττας που βαραίνει ακόμη καταθλιπτικά τη θάλασσα και τον ουρανό του Αιγαίου.
Σε μια τέτοια μέρα πένθους και εθνικής περισυλλογής, δεν υπάρχει χώρος για κριτική σε επιχειρησιακό επίπεδο, των πολιτικών και στρατιωτικών χειρισμών εκείνης της εποχής.
Επιθυμούμε όμως να σταθούμε σε δύο αδιαμφισβήτητες πραγματικότητες.
Πραγματικότητα πρώτη. Η θυσία των στελεχών του Πολεμικού μας Ναυτικού. Στα Ίμια, θυσίασαν τη ζωή τους για την Πατρίδα κάποιοι «αντιπαραγωγικοί» Αξιωματικοί των Ενόπλων μας Δυνάμεων σε μια «τυποποιημένη» εργασία «ρουτίνας», όπως είναι η υπεράσπιση του Εθνικού εδάφους, σύμφωνα με νεόκοπες λογικές υψηλά ισταμένων.
