“…Χθεσινοί θύτες και εγκληματίες, συνεργάτες της Sigurimi (η ασφάλεια επί κομμουνιστικού καθεστώτος) και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του αιματοβαμμένου κομμουνιστικού κόμματος, παρουσιάζονται σήμερα ως θύματα και αδικημένοι, ως ήρωες και αγωνιστές και με θράσος επιζητούν να έχουν κυρίαρχο λόγο στα τεκταινόμενα του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.”
Το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου σ’ ότι αφορά στα εθνικά θέματα και ειδικά αυτά αλυτρωτικού χαρακτήρα. Από μαθητής ακόμη, είχα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους σκλαβωμένους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου που στενάζουν κάτω από την στυγνή κομμουνιστική τυραννία των Αλβανών Ενβέρ Χότζα και Ραμίζ Αλία. Τον Σεπτέμβριο του 1987, θυμάμαι πως ήταν η πρώτη ανοιχτή συγκέντρωση εθνικού περιεχομένου, στην οποία συμμετείχα. Αυτή η συγκέντρωση διοργανωνόταν από διάφορα Βορειοηπειρωτικά σωματεία με αφορμή την πρόσφατη (Αύγουστος 1987) άρση της εμπολέμου καταστάσεως με την Αλβανία. Μια συμφωνία, η οποία τερμάτιζε ένα ισχυρό διπλωματικό όπλο που είχαμε έναντι του αλβανικού καθεστώτος και είχε να κάνει με τον Ελληνοιταλικό πόλεμο του 1940.
Όταν στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, το ίδιο ακριβώς πράγμα έκανε και η τότε αλβανική κυβέρνηση ως ανδρείκελο των Ιταλών. Γι’ αυτόν τον λόγο, και πολύ περισσότερο για την μη απόδοση της Βορείου Ηπείρου μεταπολεμικά στην Ελλάδα, όπως και για την καταστρατήγηση των εθνικών δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών, η Χώρα μας διατήρησε την εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία. Η ξαφνική και άνευ λόγου άρση του εμπολέμου που έγινε το 1987, ήταν ξεκάθαρα μια κίνηση εγκατάλειψης των σκλαβωμένων Βορειοηπειρωτών και βασικοί υπεύθυνοι γι’ αυτό ήσαν ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου καθώς και ο τότε υπουργός εξωτερικών Κάρολος Παπούλιας (και νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας). Θυμάμαι πολύ καλά πως το σύνθημα «Παπούλια, προδότη, αλβανέ» ήταν ένα από τα κυρίαρχα της συγκέντρωσης, όπως θυμάμαι πολύ καλά πως κάποιοι, οι οποίοι τότε φώναζαν με πολλή θέρμη το σύνθημα αυτό, πριν λίγα χρόνια έκαναν την «ρήξη και ανατροπή», στηρίζοντας τον άνθρωπο αυτό ως πρόεδρο της δημοκρατίας.
Λίγα χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1991, το κομμουνιστικό καθεστώς των Τιράνων κατέρρεε, το χάος επικράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα πολλοί Αλβανοί να περάσουν λαθραία τα σύνορα. Ανάμεσά τους και πολλοί Βορειοηπειρώτες. Εδώ ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο πρέπει να εξεταστεί. Η πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία έφερε στο προσκήνιο πικρές αλήθειες, οι οποίες δεν μπορούν να αποσιωπηθούν. Πικρές αλήθειες, οι οποίες έχουν να κάνουν με την εμετική στάση αρκετών εξωμοτών Βορειοηπειρωτών, οι οποίοι προδίδοντας τους συμπατριώτες τους και την καταγωγή τους, συνεργάστηκαν με το καθεστώς του Χότζα και έκαναν τα πάντα για να φανούν πιστά σκυλιά στο αφεντικό τους.
Βουλευτές, εισαγγελείς, πρόεδροι χωριών, κομματικά στελέχη, αξιωματικοί, δημοσιογράφοι, ποιητές, καλλιτέχνες, συγγραφείς κλπ. με ελληνική μεν καταγωγή, αλλά με αντεθνική στάση εξυπηρετώντας τα σχέδια του αλβανικού κράτους. Πολλοί απ’ αυτούς, θεωρώντας πως ο χρόνος έχει σκεπάσει τις πράξεις τους ή πιστεύοντας πως απευθύνονται σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν την δράση τους, έχουν το θράσος να παρουσιάζονται ως «Ελληναράδες», ως «θύματα της χοτζικής δικτατορίας», ως «αγνοί πατριώτες που πλήρωσαν ακριβά την Ελληνική καταγωγή τους». Ακόμη και η φυλακή, στην οποία έκατσαν κάποιοι λίγοι απ’ αυτούς για ένα χρονικό διάστημα και στην οποία μπήκαν είτε για οικονομικές ατασθαλίες, είτε γιατί ήρθαν σε προστριβή με άλλα ισχυρότερα στελέχη του κόμματος, λένε πως υπέστησαν αυτό το μαρτύριο επειδή είχαν ελληνική συνείδηση! Η διαστρέβλωση της αλήθειας πάνω σε πρόσωπα και καταστάσεις είναι συνεχής.
Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση γνωστής βορειοηπειρωτικής εφημερίδας, η οποία πυκνά-συχνά γράφει για μάρτυρες και ήρωες που υπέστησαν τα πάνδεινα κατά την διάρκεια της κομμουνιστικής δικτατορίας, η οποία, όμως, τον καιρό εκείνο εξυπηρετούσε φανατικά τα σχέδια του καθεστώτος. Άλλοι άνθρωποι έχουν πλέον τις τύχες αυτής της εφημερίδας (η οποία, κατά την προσωπική μου γνώμη, θα έπρεπε να κλείσει οριστικά μετά την πτώση του κομμουνισμού γιατί συνδέθηκε ανεπανόρθωτα με την επίσημη γραμμή του κόμματος), κατά καιρούς όμως βλέπουμε «αναλαμπές» του σκοτεινού παρελθόντος, όπως η «νεκρολογία» που διαβάσαμε για έναν από τους διαβόητους ευεργέτες του Χότζα, ο οποίος είχε κατηγορηθεί ως ηθικός αλλά και φυσικός αυτουργός δολοφονιών άλλων Βορειοηπειρωτών που αρνήθηκαν να σκύψουν το κεφάλι και να συνεργαστούν με τους φανατικούς ανθέλληνες του Χότζα.
Γιατί το χειρότερο γεγονός της καταπιεστικής περιόδου του Χότζα δεν ήταν τόσο η τρομοκρατία σε βάρος των Βορειοηπειρωτών, όσο η δημιουργία ενός αγεφύρωτου χάσματος ανάμεσά τους, με την κατασκευή ρουφιάνων και την πλήρη ισοπέδωση του χαρακτήρα των ανθρώπων.Έτσι, χθεσινοί θύτες και εγκληματίες, συνεργάτες της Sigurimi (η ασφάλεια επί κομμουνιστικού καθεστώτος) και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του αιματοβαμμένου κομμουνιστικού κόμματος, παρουσιάζονται σήμερα ως θύματα και αδικημένοι, ως ήρωες και αγωνιστές και με θράσος επιζητούν να έχουν κυρίαρχο λόγο στα τεκταινόμενα του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Πολιτικοί νάνοι που χαντακώνουν τους συμπατριώτες τους, παλιοί δωσίλογοι και προδότες ή και απόγονοί τους που επιζητούν μερίδιο στη νομή της αλβανικής εξουσίας και γι’ αυτό ταλαντεύονται ανάλογα με την περίσταση είτε δεξιά είτε αριστερά, όλοι αυτοί δεν δικαιούνται να χειρίζονται ιερά εθνικά θέματα για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους στενά συντηρητικά συμφέροντα.
Χρέος απέναντι στο Έθνος και την ιστορική Αλήθεια αποτελεί η υποχρέωση να ξεσκεπαστούν πλήρως όλοι αυτοί οι επιτήδειοι από τους πραγματικούς Έλληνες στο Αίμα και στη Συνείδηση. ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου