«Εκεί, πέρα από τη βουνοκορφή, είναι τα σύνορά μας με την Αλβανία». Το βλέμμα μου ακολούθησε τη νοητή γραμμή από τον δείκτη του Νίκου Γκατζογιάννη μέχρι την οροσειρά Μουργκάνα, που έλαμπε χιονισμένη κάτω από τον χειμωνιάτικο ήλιο. Βρισκόμασταν με τον συγγραφέα του βιβλίου «Ελένη» στο χωριό του, τον Λια στην Ηπειρο, το οποίο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου είχε στρατηγική σημασία λόγω της κομβικής του θέσης, ανάμεσα σε δύο στρατούς, δύο κόσμους, δύο ιδεολογίες. Τα περισσότερα διάσπαρτα σπίτια ήταν κλειστά, αλλά νοικοκυρεμένα, οι οξιές και τα έλατα έφταναν μέχρι τον δρόμο, γάργαρες πηγές κελάρυζαν σε ορισμένα σημεία. Ενας μικρός παράδεισος με τον καθαρό αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια και τη διαύγεια του φωτός να τσούζει τα μάτια.
Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Ο mega-πατριώτης Νικος Γκατζογιάννης (αμερικανιστί Nicolas Gage) που έχει «αναλώσει» τη ζωή του για τη Μεινεότητα (Μειονότητα), να μην συμπαρασταθεί στο νέο απόχτημα του Σαλί Μπερίσα στη Μειονότητα. Ο Γκατζογιάννης που «αγωνίστηκε για πολλά χρόνια σε διεθνή επίπεδα»-όπως γράφει στην επιστολή του στο Μπεζανέικο, δεν θέλει να χάσει την αγάπη με την οποία τον περιβάλλει το καθεστώς Μπερίσα, ο ίδιος ο Μπερίσα αλλά και οι στενοί μειονοτικοί συνεργάτες του.
Πως να μην συμπαρασταθεί άλλωστε, εφόσον το από-κομμα αυτό είναι και δικιά του έμπνευση, πάντα ο Γκατζογιάννης ήθελε να ήταν παράγοντας στην βορειοηπειρωτική


