ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ , ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ
Αριθ. Πρωτ. 42
Εν Δελβινακίω τη 11η Οκτωβρίου 2010
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 143η
ΘΕΜΑ: Εβδομήντα χρόνια από το θαύμα του 1940
Αγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
Πέρασαν κιόλας εβδομήντα χρόνια από το φθινοπωρινό εκείνο πρωϊνό της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ήταν τότε, που η φασιστική Ιταλία μας κήρυξε αναίτια τον πόλεμο και που οι σειρήνες σήμαιναν πανεθνικό συναγερμό και ξεσηκωμό των Ελλήνων εναντίον των Ιταλών εισβολέων.
Πράγματι ! Εκείνη η μέρα έδειξε πως ο Ελληνικός Λαός ήταν όντως συνέχεια των Μαραθωνομάχων των Βυζαντίνων πολεμιστών και υπερασπιστών της Βασιλεύουσας, των γενναίων αγωνιστών του 1821, αλλά και των θρυλικών Μακεδονομάχων και Μπιζανομάχων του 1912 - 1913. Ίδια η αγάπη για την Πατρίδα, ίδια η περιφρόνηση προς τους σιδερόφρακτους εχθρούς, ίδιο το πνεύμα της αυτοθυσίας και της λεβεντιάς. Κι’ ακόμη, ίδια η πίστη στους θεούς, στα προχριστιανικά χρόνια, ίδια και στους αγώνες της χριστιανικής εποχής : Ο Χριστός και η Θεοτόκος, η Υπέρμαχος του Έθνους μας Στρατηγός, ήταν που έδιναν φτερά σ’ εκείνους που πάλευαν «υπέρ βωμών και εστιών», για να μείνη αδούλωτη και ελεύθερη η Ελληνική μας Πατρίδα, από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια μέχρι τις 28 Οκτωβρίου 1940, βροντοφωνάζοντας ολόψυχα το «ΟΧΙ».
-Β-
Όλος ο κόσμος έμεινε κατάπληκτος όταν η μικρή Ελλάδα αποφάσισε, χωρίς δισταγμό, να τα βάλη με την πανίσχυρη αυτοκρατορία του Μουσολίνι. Κι’ αυτό, ενώ ολόκληρη η Ευρώπη πλην της Αγγλίας, βρισκόταν υπόδουλη των Γερμανών (κυρίως) και των Ιταλών, που αποτελούσαν την συμμαχία του «Άξονα», τον οποίο τον διαφήμιζαν ως αήττητο.
Όταν, όμως, μιλάει η καρδιά, τότε τι αξίζουν οι πολεμικές μηχανές και τα σύγχρονα όπλα του θανάτου ; «Θα πεθάνουμε όλοι», ήταν το σύνθημα, που πίστευαν και έλεγαν τα Ελληνόπουλα εκείνη την μεγαλειώδη εποχή. Και γι’ αυτό, ξεκινούσαν για το Μέτωπο «με το χαμόγελο στα χείλη» και με την απόφαση να πετάξουν στην θάλασσα τους θρασύδειλους επιδρομείς.