Ὀκτώβριος 2003.
Κυριακή δημοτικῶν ἐκλογῶν στήν Χειμάρα.Ἤδη ἀπό τίς προηγούμενες μέρες φαινόταν ἀπό τά δημοσιεύματα ὅτι τό κλίμα θά ἦταν θερμό.Ἄλλωστε τό διακύβευμα ὅλων τῶν τοπικῶν ἐκλογῶν στήν πόλη αὐτή, εἶναι μεγάλο πάντοτε, ἰδιαίτερα γιά τό ἀλβανικό κράτος∙ κερδίζει ὁ Ἕλληνας ὑποψήφιος, ἡ πόλη εἶναι ἑλληνική καί «ἀνεβάζει» ψηλά τά ὅρια τοῦ ἑλληνισμοῦ σκορπώντας τόν φόβο στούς γείτονες, κερδίζει ὁ Ἀλβανὸς, ἡ πόλη εἶναι «ἀλβανική» γιά τούς Ἀλβανούς κι ἄς φωνάζουν οἱ πέτρες γιά τήν ἑλληνικότητά της…Γι’ αὐτό σκίζονται οἱ Ἀλβανοί νά πετύχουν τόν στόχο τους.
Φθάσαμε ἀπόγευμα στήν Χειμάρα κι ἀμέσως συναντήσαμε τούς φίλους μας, λεβέντες Χειμαρραίους πού ἔδιναν ἀπ’ τό πρωί τή δική τους μάχη, νά ἐκλέξουν τόν Ἕλληνα Δήμαρχό τους , σέ πεῖσμα τῶν Ἀλβανῶν πού θά ἤθελαν τό δικό τους ἀποτέλεσμα προκειμένου , νά ἀποδείξουν …(λέμε τώρα) τήν «ἀλβανικότητα» τῆς περιοχῆς.
