Τρία χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία, η δημοκρατία που απελάμβαναν οι κάτοικοι της χώρας δεν είχε καμία σχέση με αυτό που στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες "δυτικές" χώρες έχουμε στο μυαλό μας όταν χρησιμοποιούμε αυτήν την λέξη για να περιγράψουμε το πολίτευμά μας (ούτε τώρα έχει αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Η πολιτική κατάσταση ήταν ασταθής, οι εκλογές σήμαιναν νοθεία, παραβιάσεις, εκβιασμούς. Τα βασανιστήρια στα υπόγεια της Sigurimi, δεν καταλάβαιναν από αλλαγές πολιτεύματος. Η αλλαγή του πολιτεύματος δεν σήμαινε στροφή 180 μοιρών στην εξωτερική πολιτική. Η Ελλάδα στις συνειδήσεις των Αλβανών παρέμενε κράτος εχθρικό και "μοναρχοφασιστικό" όπως το αποκαλούσαν. Οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου που θεώρησαν πως το άνοιγμα θα σήμαινε για αυτούς και κατάργησή ή μετατόπιση των συνόρων βρίσκονταν να υπομένουν διωγμούς αντίστοιχους ή πιο ωμούς από αυτούς του καθεστώτος, να διαδηλώνουν, να φυλακίζονται. Η προσπάθεια πολιτικής έκφρασης της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας ποινικοποιήθηκε από τον Μπερίσα. Οι όποιες ελπίδες είχαν προκύψει από την πτώση του καθεστώτος, είχαν δώσει την θέση τους στην οργή, την αγανάκτιση, τον αγώνα.
