του Δημήτρη Πέτκου
Ἡ Βοϊβοντίνα, ἡ πλούσια ἐπαρχία τοῦ σερβικοῦ βορρᾶ, ἀνέκτησε ξανὰ - ἀπὸ τὶς 14 Δεκεμβρίου 2009 - τὴν αὐτονομία της. Μία αὐτονομία ποὺ εἶχε ἄρει πρὶν ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες τὸ καθεστὼς Μιλόσεβιτς ἐπανέρχεται πανηγυρικὰ μὲ τὴν ἐπικείμενη ἐπικύρωσή της ἀπὸ τὴ βουλὴ τῆς Σερβίας. Καθοριστικὸς ὁ ρόλος τῶν Οὔγγρων κατοίκων τῆς περιοχῆς ποὺ ἂν καὶ ἀποτελοῦν μόνο τὸ 11% τοῦ πληθυσμοῦ στὴ Βοϊβοντίνα, μὲ τὸν ἀέρα τῆς εὐρωπαϊκῆς μητέρας πατρίδας Οὐγγαρίας δίπλα τους, δὲν ἐγκατέλειψαν τὰ ἐθνικά τους ὁράματα. Καὶ φυσικὰ ζήτησαν τὴν αὐτονομία ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴ μελλοντικὴ ἔνταξη τῆς Σερβίας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση.
Οἱ ὁμοιότητες μὲ τὴν περίπτωση τῆς Βορείου Ἠπείρου ἀρκετὲς καὶ οἱ συγκρίσεις ἀπογοητευτικές. Μία καθαρὰ ἑλληνικὴ περιοχὴ μὲ ἱστορία χιλιάδων ἐτῶν, μὲ μία μαρτυρικὴ μειονότητα ἀναγνωρισμένη διεθνῶς, μὲ τὴ «μητέρα» Ἑλλάδα τὴ μόνη ἀνεπτυγμένη χώρα στὴν περιοχή, νὰ ἐκλιπαρεῖ γιὰ νὰ ἀνοίξει ἕνα σχολεῖο ἢ νὰ ἐκλέξει ἕναν ἢ δύο βουλευτές.
Ἐμεῖς προφασιζόμαστε ὅτι ἀφήσαμε καὶ αὐτὸ τὸ θέμα στὴν πανάκεια τῆς ἔνταξης ὅλων τῶν βαλκανικῶν κρατῶν στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη. Καὶ φυσικὰ τώρα ποὺ «ἀνακαλύφθηκε» καὶ ἡ οἰκονομικὴ κρίση δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ ἐθνικὰ θέματα ὅπως οἱ «μεγιστάνες» Οὖγγροι καὶ οἱ Βαλκάνιοι γείτονές μας.
