Κι όμως, είναι δύο έννοιες τόσο αντιφατικές μεταξύ τους αλλά και τόσο αλληλένδετες. Στην περίπτωση μάλιστα της βορειοηπειρωτικής ιστορίας δεν μπορεί να υπάρξει η μία χωρίς την άλλη.
Κατά τη διάρκεια της 45χρονης δικτατορίας του Ενβέρ Χότζα για παράδειγμα, υπήρξαν πολλοί Έλληνες που αντιστάθηκαν παλικαρίσια στο κομμουνιστικό καθεστώς, με αποτέλεσμα εάν συλλαμβάνονταν να φυλακιστούν, να εξοριστούν, να εκτελεστούν ή στην καλύτερη να απομονωθούν κοινωνικά από το τυραννικό σύστημα.
Στον αντίποδα όμως για να έχουν την κατάληξη τούτη τα παραδείγματα αυτά της βορειοηπειρωτικής λεβεντιάς έπρεπε να συμβάλλουν καθοριστικά οι καλοθελητές της Sigurimi, οι στυλοβάτες - ρουφιάνοι του συστήματος.
Και αυτοί δεν ήταν αλλοεθνείς, δεν ήταν ξένοι, δεν έρχονταν από μακριά, αλλά ήταν οι ίδιοι οι συγγενείς, οι γείτονες, οι συγχωριανοί ή κοντοχωριανοί. Και δυστυχώς ήταν κι αυτοί πολλοί, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να προβλέψεις από που θα σε βρει το κακό.
Πέρασαν κιόλας είκοσι χρόνια από την κατάρευση εκείνου του συστήματος, όμως τον μισό αιώνα που διήρκησε κατάφερε να βάλει βαθιά το δηλητήριο του στις φλέβες όσων είχαν την ατυχία να το ζήσουν.
Φυσικά δεν ήταν και λίγοι κι αυτοί που ανέλαβαν για να βγάλουν εις πέρας αυτή τη δουλειά.
Το φαινόμενο τόσο της λεβεντιάς όσο και της αθλιότητας, γίνεται περισσότερο εμφανές κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν και η Βόρειος Ήπειρος ζωντανεύει από την παρουσία των ξενιτεμένων παιδιών της. Έτσι και φέτος, τον Αύγουστο του 2010, όπου γίναμε μάρτυρες συγκλονιστικών γεγονότων.
