Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στον αναβρασμό στην Τυνησία που απειλεί να εξαπλωθεί και στην Αλγερία, στην έκρηξη βίας στα Τίρανα και στην Ομάδα των G-20 όπου ο Νικολά Σαρκοζί εξήγγειλε χθες το πρόγραμμα της Γαλλικής Προεδρίας;
Η απάντηση είναι απλή: Στις εξελίξεις στη Βόρεια Αφρική αλλά και στον αραβικό κόσμο συνολικά, στα Βαλκάνια, αλλά και στον παγκόσμιο συντονισμό για τη διασφάλιση της διεθνούς οικονομικής σταθερότητας η Ε.Ε. εδώ και ένα χρόνο είναι απούσα: Η δημοσιονομική κρίση στην Ευρωζώνη οδήγησε την Ε.Ε. σε μία πρωτοφανή εσωστρέφεια και περιχαράκωση σε κρίσεις και διαπραγματεύσεις όπου διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα της Γηραιάς Ηπείρου.
Οι φιλόδοξοι στόχοι της Γαλλικής Προεδρίας στους G-20 θα αποκτήσουν αξιοπιστία μόνον όταν διαμορφωθεί το συνολικό πακέτο προστασίας και θωράκισης της Ευρωζώνης και υπάρξει ενιαία ευρωπαϊκή στάση στις παγκόσμιες οικονομικές προκλήσεις. Οι προσπάθειες του Σαρκοζί, αλλά και του Γκόρντον Μπράουν, στην περίοδο ανάμεσα στο φθινόπωρο του 2008 και την άνοιξη του 2010, να διαμορφώσουν συναινέσεις στο πλαίσιο της Ομάδας των G-20 οι οποίες στη συνέχεια θα αναζητούσαν την ομοφωνία σε επίπεδο Ε.Ε. και Ευρωζώνης, αποδείχθηκαν άκαρπες. Αν ο Σαρκοζί απέτυχε να διαμορφώσει διεθνώς συσχετισμούς που θα του επέτρεπαν να διαπραγματευθεί στην Ευρωζώνη από θέση ισχύος με το Βερολίνο, αντίστοιχα σήμερα που βρίσκεται σε ευθυγράμμιση με τις επιλογές της Μέρκελ δεν μπορεί ως επικεφαλής των G-20 να έχει πειθώ και αξιοπιστία. Μόνον μετά τη συνολική λύση της κρίσης στην Ευρωζώνη θα έχει η Γαλλική Προεδρία περιθώρια ελιγμών.
