Του Λεωνίδα Παπά
Οι μόνιμοι κάτοικοι του Αλύκου οσφρίζονται τις αφοδεύσεις των επισκεπτών του
Μετά την «επανάσταση» της 12ης Δεκεμβρίου 2010, το Αλύκο την επόμενη μέρα επέστρεψε στους κανονικούς ρυθμούς του, με τους γέροντες να παίζουν χαρτιά στα καφενεία του χωριού, με τις λιγοστές φωνές των παιδιών του σχολείου να σπάνε τη βουβαμάρα, με τους υπαλλήλους της Επαρχίας να κάνουν 3-4 φορές τη διαδρομή από τα γραφεία τους στα καφενεία του Λέα Στέργιου και του Τάκη Θωμά και τον παπά Χρήστο να περιπλανιέται σκυφτός στα σοκάκια του Αλύκου και στη διαδρομή μεταξύ Αγίας Βαρβάρας και νέας εκκλησίας προσπαθώντας να ξεχάσει τον πόνο που του προκάλεσαν οι ίδιοι οι χωριανοί του, αυτοί που μνημονεύει κάθε φορά που λειτουργεί ενώ παράλληλα ζητάει και το έλεος του θεού γιατί ίσως φταίει και αυτός για αυτό το χάλι που είδαμε χθες.
