ΑΛΒΑΝΙΑ, ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΜΕΛΛΟΝ

Του ΗΛΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Διευθυντή του ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟ

Μου είπε μια κυρία, που ξέρει πολλά λόγω θέσεως, πριν μερικούς μήνες: «Tο όνομα των Σκοπίων το χαρίσαμε στους Αλβανούς». Αυτά, συνομιλώντας, έξω από το Πανεπιστήμιο του ΄Ερεβαν στην Αρμενία. Στην αρχή αιφνιδιάστηκα. Αλλά αμέσως άρχισα να σκέπτομαι. Η Αλβανία μια χώρα που από το τέλος του β΄Παγκοσμίου Πολεμου βρέθηκε στο κομμουνιστικό μπλοκ, δεν είχε την ευχέρειεα να αναπτυχθεί.  Και ήταν μονίμως η τελευταία στον κατάλογο των υπό ανάπτυξη χωρών σε όλο τον Κόσμο. Μετά το 1990-91 άρχισε να ξεχύνεται ο πληθυσμός της προς την Ελλάδα και άλλες χώρες. Κατατρεγμένοι από την φτώχεια και την αθλιότητα και υπό απάνθρωπες συνθήκες ζωής. Ακόμη και μέσα στη χώρα μας πέρασαν μια περίοδο δραματικών συνθηκών. Το μεροκάματο στη χώρα τους ήταν μια φρατζόλα ψωμί. Εμείς τους δίναμε 60-100. Παράδεισος η Ελλάδα. Με τα πόδια, παράνομα  ερχόντουσαν οι άνθρωποι. Και έρχονται ακόμη πολλοί. Ιστορίες απίστευτες μου εδιηγούντο για το πώς ζούσαν, πως ερχόντουσαν, που κοιμόντουσαν. Πως το  καθεστώς εκεί τους είχε πείσει ότι ήταν ο παράδεισος και καμμία άλλη χώρα του Κόσμου δεν ήταν καλλίτερη. Δικαιολογημένα. Δεν μπορούσαν γνωρίζουν τι γινόταν έξω από τα σύνορά τους. Να έχουν καμμία επαφή με τον εκτός μεθορίου τους χώρο. Κι αφού είχαν και μια φρατζόλα ψωμί την ημέρα, ήσαν σε παράδεισο. Εγώ, από την αρχή της δεκαετίας του 1950 εκεί στο Δερβένι Κορινθίας όπου